Oh, hoe ik je haatte

Lief, mooi lichaam,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Een excuus zou wellicht op zijn plek zijn. Ik betwijfel of je daar iets aan hebt. Of ik daar iets aan heb. Hoewel ik vaak het idee heb dat we mijlenver van elkaar staan, zal er nooit iets of iemand dichterbij komen. Jij en ik, wij zijn al tweeëntwintig en een half jaar de meest onlosmakelijk verbonden tegenstellingen. Fysiek en mentaal. Uiterlijk en innerlijk. Apparaat en gedachtegang. Buitenkant en binnenkant. Lichaam en ziel.

De schaarse momenten dat ik wel lief voor je was stellen weinig voor bij mijn structurele patroon om niet lief voor je te zijn. Niet lief. Hoor mij nou. Niet lief doet geen gerechtigheid aan de manier waarop ik jou behandeld heb. Het ging verder dan niet lief. Ik heb je verafschuwd, je verwaarloosd, je gekleineerd, je uitgehongerd en van je gewalgd. Er was altijd wel een genadeloze reden waarom jij niet goed genoeg was. Te lelijk, te dik, te groot, te klein, te harig, te zweterig, te zacht, te hard, te normaal of te anders. Ik haatte je. Oh, lief, mooi lichaam, hoe ik je haatte. Heb je dat gevoeld?

Ik denk aan iedere keer dat ik zowel jou als mijzelf wijsmaakte dat alles beter, leuker en makkelijker zou zijn als jij tien lichter kilo was of eindelijk van die puistenkop af zou zijn. Ik denk aan de zonnige zomerdagen waar we met vrienden afspraken om naar het strand te gaan. Voelde jij de bui op voorafgaande dagen al hangen, lief, mooi lichaam? De voorafgaande dagen waarop ik weigerde je van eten te voorzien en mijn stemming liet afhangen van jouw reflectie in de spiegel. Ik denk aan de ontelbare paskamer debacles, waar ik keer op keer een teleurstellende poging waagde om je eens in iets anders te hijsen dan de typerende grote truitjes met strepen. Tevergeefs.

Ik denk aan de vakanties op de camping in Spanje en Italië. Wat heb ik het je onnodig lastig gemaakt, lief, mooi lichaam. Door je te verbieden in bikini rond te lopen en je – 40+ graden of niet – ten alle tijden te verstoppen in een oversized T-shirt. Door je alsnog op elke andere denkbare manier onzichtbaar te maken wanneer ik je wel moest ontdoen van het T-shirt. Ik denk aan alle chocoladerepen die ik gedachteloos bij je naar binnen werkte, want – maakte ik ons wijs – lelijk was jij toch al. Ik denk aan al de keren dat ik ons wegcijferde op fotomomenten omdat ik immers al wist dat het eindresultaat me ongelukkig zou maken. Ik denk aan alle voorvallen waarbij ik ons geen houding wist te geven omdat ik je als minderwaardig beschouwde. Waarbij ik dacht dat iedereen in de ruimte zich net als ik heel hard ergerde aan jouw ongeschoren benen, vetrolletjes, puisten of imperfecte neus.

IMG_0847

Je verdiende dit niet. Lief, mooi lichaam, je verdient dit niet. Je verdient beter. Veel beter. Ik denk aan de keren dat jij ons ongetraind over de finish sleepte van een 10 Engelse Mijl. Ik denk aan alle omhelzingen met dierbaren. Hoe jij keer op keer een stevige knuffel succesvol inzette als offensief tegen het verdriet van een ander en vice versa. Ik denk aan de tijd dat ik mijn zinnen had gezet op een toekomst bij defensie. Aan hoe gedreven jij een plekje voor ons wist te bemachtigen op de vooropleiding en hoe jij het nooit liet afweten in de soms vrij harde mannenwereld waar wij ons in bevonden.

Ik denk aan alle nachten dat wij tot een uur of zeven in de ochtend dansten. Of beter gezegd, dat jij danste. Of nóg beter gezegd, dat jij niet van de dansvloer was weg te slaan. Ik denk aan de keren dat jij de liefde bedreef en ik je van opwinding alleen maar kon toejuichen. Ik denk aan alle ongecontroleerde beweeglijkheid die jij vertoonde wanneer ik iets als hilarisch ervoer. Ik denk aan alle prachtige plekken die wij samen hebben mogen bezoeken. De toppen van hooggelegen bergen die jij voor ons beklauterde, de diepte van mysterieuze oceanen die jij voor ons verkende en de bijzondere mensen die jij tegen het lijf liep. Ik denk aan waar jij mij hebt gebracht. Aan waar jij mij nog gaat brengen.

De strenge maatschappelijke verwachtingen en verknipte ideeën omtrent vrouwelijkheid die mij dag in, dag uit worden voorgehouden zijn een goede verklaring voor mijn afkeer van jou. Maar eerlijk gezegd, toen ik jou vandaag eens écht goed bekeek als de buitenstaander die ik eigenlijk al die tijd was, deed het besef van alle kostbare tijd en energie die ik heb verspild aan jou haten best wel een beetje pijn. Het enige wat ik zag was namelijk een lief, mooi lichaam in al jouw variëteit. Vet op je buik, striae op beide dijen en een putje in je linkerbil.

Vanaf nu gaan we het anders doen. De kostbare tijd en energie investeer ik in liefde. Het gaat niet makkelijk worden. Dat hoeft ook niet. Maar we gaan het anders doen. Ik wil een team zijn. Met jou. Een team dat elkaar aanvult, opvult, invult. Dat op elkaar bouwt en van elkaar houdt. Dat elkaar soms streng toespreekt, maar elkaar altijd eerlijk en respectvol behandelt. Een team dat samenspeelt in plaats van elkaar tegenwerkt. Laten we samen bewijzen dat de strategie van liefde loont. Dat harmonie de moeite waard is. Dat wij, nu meer dan ooit, in staat zijn tot grootse dingen.

Lief, mooi lichaam. Kom je eindelijk in mijn team?

Liefs,

Mij – mentaal, innerlijk, gedachtegang, binnenkant, ziel.

26 juni 2020 voor Isle of Sen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s